[MuraMuro] Sweet scent Ch.2

posted on 11 May 2015 19:42 by chon-z in MuraMuro

Title: Sweet scent

Author: Shokacher

Pairing: Murasakibara Atsushi x Himuro Tatsuya(C version)

Rate: PG

 
 
 
 
 
 

Chapter 2 :  Let’s shopping!

 

 

 

 

 

ตอนนี้เขากำลังซื้อของในห้างสรรพสินค้ากับโมโมอิและคุโรโกะก่อนจะกลับอากิตะเพราะจะค้างก็ค้างบ้านไทกะไม่ได้แล้วเพราะเพศสภาพที่เปลี่ยนไป

 

“ฮิมุโระคุงชอบสีไหนหรอ สีขาวหรือสีครีม?”

 

“คือว่า...”

 

“ฉันว่าสีครีมดีกว่านะ เอ... แต่สีฟ้าก็สวย ต้องเข้ากับฮิมุโระคุงแน่!”

 

“คือว่านะโมโมอิซัง...”

 

“สีชมพูก็น่ารัก เอาอย่างนี้เอาไปก่อนทั้งสามสีเลยแล้วกันเนอะ!”

 

“โมโมอิซัง!”

 

 

แต่ทำไมรู้สึกเหมือนไม่ได้ซื้อยังไงก็ไม่รู้สิ

 

 

ฮิมุโระร้องเรียกอยากจะหยุดหญิงสาวที่เดินฉิวไปชำระสินค้าแต่ก็ไม่ทันทำได้แต่มองตามตาละห้อย สุดท้ายก็เดินออกมานอกร้านสมทบกันคุโรโกะที่มาเป็นเด็กหิ้วของให้ด้วยความรู้สึกร้อนไปทั่วหน้า

 

“ฮิมุโระซังแข็งแกร่งมากเลยครับ” คุโรโกะพูดให้กำลังใจคนที่เพิ่งออกมาจากร้านชั้นในสตรี

 

รู้สึกเป็นคำชมนะแต่ไม่ค่อยจะดีใจเท่าไรเลย

 

ระหว่างรอโมโมอิออกมาจากร้านฮิมุโระก็นึกงอนน้องชายตัวดีที่บอกว่าจะมาซื้อของเป็นเพื่อนแต่กลับหนีไปเล่นบาสกับอาโอมิเนะโดยทิ้งเขากับคุโรโกะไว้กับโมโมอิซังเสียอย่างนั้น เชอะ! คุโรโกะเองก็ทำหน้าที่ได้ดี(?)ไม่ง้อไทกะก็ได้!

 

“เรียบร้อยแล้วค่ะฮิมุโระคุง มีชั้นในแค่สามชุดนะคะไว้กลับอากิตะค่อยซื้อเพิ่มทีหลังเอาก็ได้” หญิงสาวอ้าถุงให้เขาดูก่อนจะส่งให้คุโรโกะถือ “เอาล่ะ ไปดูถุงเท้ากับถุงน่องกันเถอะค่ะ”

 

“เอ้ะ ทำไมไม่ซื้อร้านนี้ล่ะโมโมอิซังที่นี่ก็มี..”

 

“ก็ฮิมุโระคุงตัวสูงไปร้านที่มีไซส์พอดีตัวดีกว่า ฟรีไซส์น่ะใส่แล้วไม่กระชับขาให้สวยหรอกนะคะ!”

 

จำเป็นด้วยหรอ..... ฮิมุโระก็ได้แต่คิดในใจเท่านั้นแหละสุดท้ายก็ตามใจเจ้าหล่อนจนได้ถุงน่องมาอีกกว่าสิบคู่กับถุงเท้าดำคู่หนึ่ง

 

“ได้ของแล้วงั้นกลับกันเลยไหมครั... คะโมโมอิซัง” ด้วยความชินปากเกือบจะลงท้ายเหมือนปกติอย่างตอนยังเป็นผู้ชาย แต่ที่โดนโมโมอิดุไปก่อนจะมาซื้อของก็ทำเอากลับคำเฉียดฉิว

 

“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะคะฮิมุโระคุง ยังเหลือเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องสำอาง ครีมกันแดด โลชั่น ครีมบำรุง .....”

 

ตามมาด้วยหลายๆอย่างที่เขาไม่รู้จัก แรกๆพอเข้าใจอยู่หรอกแต่หลังๆชักไม่แน่ใจว่าจำเป็นต้องซื้อตอนนี้จริงหรือเปล่า

 

“รองเท้าเลือกแบบใส่สบายไปก่อนนะคะ เดี๋ยวกลับอากิตะไปค่อยซื้อรองเท้ากีฬา รองเท้านักเรียนแล้วก็ส้นสูงอีกที” เพราะคุโรโกะเป็นคนช่วยพูดว่าเดี๋ยวจะดึกเกินไป ทำให้ต่อรองกับสาวเจ้าจนเหลือแค่เสื้อผ้ากับรองเท้าจนได้ ระหว่างทางเดินไปร้านรองเท้าโมโมอิก็ลิสต์ของใส่กระดาษที่หล่อนจะให้เขากลับไปซื้อที่อากิตะอย่างตั้งใจ

 

“ส้นสูงด้วยหรอไม่เอาได้ไหม?” แต่ดูคนที่ต้องซื้อจะตกใจไม่น้อย..ก็ไม่เคยใส่นี่นา

 

“ไม่ได้ค่ะ ไว้สำหรับออกงานต้องมีไว้สักคู่ไม่ก็ไว้ออกไปเที่ยวใส่ รองเท้ากีฬาน่ะไม่สวยหรอกนะคะ!”

 

 

ให้เหตุผลแบบดักทางเสียด้วย

 

 

แต่ก็มีเรื่องประหลาดใจในร้านรองเท้าพอสมควร ปกติตอนซื้อก็ลองเฉพาะแบบที่ชอบลองใส่ว่าสบายเท้าไหมแล้วก็ซื้อเท่านั้นเอง นี่ต้องดูสีที่เข้ากับผิว ทรงที่เข้ากับรูปเท้า ใส่สบายแล้วเคลื่อนไหวสะดวก ดีไซน์สวยเข้ากับลุคของตัวเองอีก

 

 

ที่ประหลาดใจเพราะรู้สึกสนุกหน่อยๆเนี่ยแหละ

 

 

เลือกนานอยู่พอสมควรก็ได้รองเท้ารัดส้นสีพีชสายรัดสีขาวมาคู่หนึ่ง แต่ก็คิดว่านานมากเพราะคุโรโกะจากที่รอก็ไปเดินหาร้านแม็คแล้วได้วนิลาเชคมาแก้วหนึ่งกลับมาดื่มรอหน้าร้านอีกที

 

“เข้ากับฮิมุโระซังดีนะครับ”

 

“ขอบใจนะ”

 

“เหลือเสื้อผ้าสินะคะ อย่างแรกต้องทำอะไรกับเสื้อนักเรียนหลวมๆนี่ก่อน” โมโมอิจับส่วนของเสื้อที่หลวมจากตัวเจ้าของก่อนยิ้มกว้าง

 

 

“ไปแปลงโฉมกันเถอะค่ะ!!”

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

“รีบๆหน่อยอาโอมิเนะ! ฮิมุโระจะขึ้นรถไฟอยู่แล้วเนี่ย!”

 

“หนอย.. เป็นความผิดฉันรึไง! แกต่างหากที่ไม่ยอมแพ้สักที!”

 

อาโอมิเนะมองเจ้าบ้ากามิวิ่งตาลีตาเหลือกนำหน้าตัวเองไปสถานีรถไฟอย่างหงุดหงิด จริงๆก็หงุดหงิดตั้งแต่ซัทสึกิลากเขาออกมาซื้อของให้ฮิมุโระแล้วล่ะนะ ดีหน่อยที่แยกมาเล่นบาสกับคางามิแทนเลยอารมณ์ดีขึ้นมา

 

แล้วไหงต้องรีบวิ่งไปสถานีรถไฟทั้งๆที่เขาไปช้าๆรับซัทสึกิแล้วกลับก็พอเพราะเจ้าบ้าตรงหน้าอยากจะส่งพี่ชายที่กลายเป็นพี่สาวไปแล้วด้วยฟะ!!

 

กว่าจะถึงก็หอบด้วยกันทั้งคู่ ไม่รอช้าก็เช็ดเหงื่อจากผ้าที่ซัทสึกิยื่นมาให้

 

ยืนรอให้หายเหนื่อยก็เห็นผู้หญิงอีกคนที่คุ้นหน้าอยู่บ้าง ฮิมุโระที่กลายเป็นผู้หญิงแล้วใส่เสื้อเชิ้ตแขนกุดสสีขาวกางเกงขายาวเข้ารูปสีชมพูอะไรสักอย่างที่เขาไม่คิดจะจำแนก มือข้างหนึ่งหิ้วถุงที่คาดว่าคงเป็นเสื้อผ้าของให้พะรุงพะรังและอีกข้างอุ้มตุ๊กตาหมีสีม่วงหน้าตาง่วงๆที่ชวนรู้สึกคุ้นๆยังไงก็ไม่รู้

 

 

 

อืม... โดยรวมก็สวยดี แต่นมเล็กไปหน่อย

 

 

 

“พวกเราเองก็กลับกันเถอะไดจัง ไปก่อนนะคางามิคุง ฮิมุโระคุง เท็ตสึคุง” โมโมอิเห็นว่าเอสของโทโอหายเหนื่อยจากที่วิ่งมาแล้วก็บอกลาทั้งสามคนทันที พวกเธอเองก็ต้องกลับก่อนรถไฟหมดเหมือนกัน

 

“แล้วเจอกันที่อินเตอร์ไฮล่ะเจ้าบ้ากามิ เท็ตสึ”

 

พอสองคนนั้นจากไปแล้วคุโรโกะเองก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพราะเริ่มปวดขึ้นมากลายเป็นคางามิเป็นคนส่งฮิมุโระกลับอากิตะ

 

“ที่จริงไทกะไม่ต้องวิ่งมาก็ได้นะ เดี๋ยวขึ้นรถไฟแล้วจะเมลล์ไปหา” ฮิมุโระมองน้องชายที่ยังหายใจแรงอยู่อย่างเกรงใจนิดๆ แต่ก็ดีใจที่อีกฝ่ายรีบเพื่อมาส่งตนอยู่ดี

 

“ไม่ล่ะ มาส่งดีกว่ามันสบายใจกว่าน่ะ” คางามิเกาหลังคอนิดๆไม่กล้ามองฮิมุโระตรงๆ ที่จริงก็คิดว่าฮิมุโระเป็นผู้ชายที่หล่อแบบหน้าสวยอยู่หรอก พอกลายมาเป็นผู้หญิงแล้วยังเป็นสาวสวยด้วยเนี่ยจะให้มองตรงๆมันไม่ชินจริงๆ มันรู้สึกเขินแปลกๆ

 

“ยังไงก็ขอบใจที่มาส่งนะ ไปก่อนล่ะ”

 

ฮิมุโระโบกมือที่โอบตุ๊กตาอยู่นิดๆก่อนจะเดินเข้าไปส่วนชานชะลา ถือว่าโชคดีที่เขายังขึ้นรถไฟทัน สัมพาระถูกเก็บขึ้นชั้นเก็บของด้านบนจนหมดยกเว้นตุ๊กตาหมีง่วงที่ยังติดมืออยู่

 

รถไฟค่อยๆเคลื่อนขบวน นัยน์ตาสีเทาหมอตุ๊กตานุ่นในมือแล้วนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เขาซื้อขึ้นมา

 

 

ดูเหมือนอัตสึชิจริงๆนั่นแหละ

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

อา จะอธิบายยังไงดีนะ

 

 

 

 

To be continue

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

Comment

Comment:

Tweet