[MuraMuro] Sweet scent Ch.1

posted on 03 Apr 2015 17:26 by chon-z in MuraMuro

Title: Sweet scent

Author: Shokacher

Pairing: Murasakibara Atsushi x Himuro Tatsuya(C version)

Rate: PG

 

 

 

 

 

Chapter 1 :  Like a Snow White

 
 
 
 
 

 

การซ้อมของทีมเซย์รินได้ถูกยกเลิกกลางคันอย่างช่วยไม่ได้กับแขกผู้มาเยือนอย่าง ฮิมุโระ ทัตสึยะ อันที่จริงไม่จำเป็นเท่าไรหรอกที่จะหยุดการซ้อม 

 

 

ถ้าฮิมุโระมาในสภาพ ปกติ น่ะนะ

 

 

เรือนผมสีดำขลับยาวถึงกลางหลัง นัยน์ตาสีเทาสั่นระริกอย่างขวัญเสีย ใบหน้ารูปไข่ซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาเองก็เริ่มแดงระเรื่อเพราะเจ้าตัวใกล้จะร้องไห้เต็มที ที่สำคัญหน้าอกที่นูนขึ้นมาจะให้มองมุมไหนก็ไม่มีทางเป็นกล้ามได้แน่ๆ 

 

 

ฮิมุโระที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานี้ดูยังไงๆก็ผู้หญิงไม่ใช่เรอะ!!!

 

 

“ทะ.. ทำยังไงดีไทกะ.. ฮึก Wha..what happen to me!? What should I do!!?

 

คนที่ตอนนี้กลายเป็นผู้หญิงไปแล้วเริ่มสะอึกสะอื้นอย่างทำอะไรไม่ถูก คนที่อยู่ในเหตุการณ์เองก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน 

 

“ดะ เดี๋ยว! เข้ามานั่งข้างในก่อนนะ โคงาเนะคุงไปเอาเก้าอี้มา!” คนที่ได้สติคนแรกคือริโกะที่เข้าไปประคองฮิมุโระให้เข้ามาในยิม โคงาเนะที่เอ๋อไปชั่วขณะพอได้สติก็รีบกุลีกุจอไปหาเก้าอี้มาให้ทันทีแม้จะยังงงๆอยู่ ฮิมุโระกล่าวขอบคุณทั้งสองแต่ยังคงสะอื้นอยู่

 

“ทะ..ไทกะ” เสียงหวานเรียกอดีตน้องชายต่างสายเลือดแววตาสั่นระริก ดูเหมือนคนถูกเรียกจะไม่ได้ยินเห็นจากยังยืนช็อคตาค้างอยู่ 

 

“คางามิคุงครับ” คุโรโกะหยิกเอวคนข้างตัวเรียกสติเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงยังยืนนิ่งอยู่ 

 

“โอ้ย! ..เอ่อ ห้ะ! คือ... ไม่สิ! มันเกิดอะไรขึ้นทัตสึยะ ไหงกลายเป็นแบบนี้!!?

 

คากามิที่ได้สติแล้วแทนที่จะปลอบให้ฮิมุโระใจเย็นลงกลับตะโกนซะเสียงดังจนสาวเจ้าสะดุ้งเฮือก

 

“ฉัน...ฮึก ฉันไม่รู้นี่นา ฮือออ” ใบหน้าสวยซบลงกับฝ่ามือปล่อยโฮอย่างกลั้นไม่อยู่ทำเอาคางามิถึงกับชะงัก

 

“ทำผู้หญิงร้องไห้เนี่ยใช้ไม่ได้เลยนะคางามิ” คิโยชิพูดขึ้นเสียงจริงจังก่อนจะมีเสียงจากสมาชิกคนอื่นสนับสนุนต่อมา

 

“ผู้หญิงเขาอ่อนไหวนะครับคางามิคุง” คุโรโกะพ่นลมหายใจกับความซื่อบื้อของอีกฝ่าย

 

 

ทำไมเหตุการณ์มันคุ้นๆฟะ แล้วไหงมีแต่เขาที่โดนว่าละเนี่ย!

 

 

“แต่ว่าทัตสึยะเป็นผู้ชายนะ!!”  คางามิชี้ไปที่หญิงสาวที่นั่งร้องไห้อยู่ หัวคิ้วของโค้ชสาวถึงกลับขมวดลงอย่างน่ากลัวและฝ่ามืออันรุนแรงก็ได้ตบเข้าที่หลังเอสปีหนึ่งอย่างไม่ปราณี

 

“แล้วตอนนี้เห็นเป็นอย่างนั้นไหมล่ะเจ้าบ้า!

 

“ก็...”

 

นัยน์ตาสีแดงจ้องมองหญิงสาวที่ตอนนี้พยายามหยุดร้องแต่ยังสะอึกฮักไม่หยุด ว่ากันว่าหญิงสาวเมื่อร้องไห้จะไม่น่ามองเสียเลย แต่กับคนตรงหน้าไม่เป็นอย่างนั้นแม้แต่น้อย

 

 

แต่กลายเป็นผู้หญิงไปแล้วจริงๆหรอเนี่ย...

 

 

อาจจะจ้องนานเกินไปทันทีที่ฮิมุโระเงยหน้ามองตอบทำให้สายตาทั้งคู่สบกัน จู่ๆคางามิรีบหันหนีไปอีกทางเพราะรู้สึกร้อนที่ใบหน้าขึ้นมา

 

 

ทั้งๆที่คนตรงหน้าเป็นฮิมุโระแท้ๆ

 

 

...ทำไมต้องใจเต้นด้วยนะ...

 

 

“แล้วฮิมุโระซังเป็นผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไรหรอครับ?” ฟุริฮาตะที่ยกมือขึ้นถามตรงๆทำเอาฮิมุโระแทบจะปล่อยโฮอีกรอบ

 

“ตอนเช้าก็ตื่นมาเป็นแบบนี้แหละล่ะ ฮึก...”

 

“เดี๋ยวสิฟุริ  ทัตสึยะจะร้องอีกรอบแล้วนะ”

 

“แต่ฟุริฮาตะคุงเขาถามเพื่อหาสาเหตุนะครับ ไม่เหมือนคางามิคุงสักหน่อย” คุโรโกะมองด้วยสายตาที่แบบ ไม่รู้หรอครับ จนเขารู้สึกหมั่นไส้ต้องบีบแก้มจนคนเป็นคู่หูร้องเจ็บขึ้นมา

 

“แล้วเมื่อวานมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นกับฮิมุโระซังหรือเปล่าครับ?” ฟุริฮาตะถามต่ออย่างไม่สนใจการหยอกล้อกันของแสงและเงาตรงนั้น

 

“ก็ปกติเหมือนทุกวันนะ ซื้อขนมให้อัตสึชิ ไปซ้อมที่โรงเรียน กลับบ้าน ..อ้ะ” อุทานเล็กๆเรียกทุกสายตาหันมาสนใจฮิมุโระอย่างใจจดใจจ่อ “..เมื่อวันก่อนตอนขากลับช่วยเก็บแอบเปิ้ลให้คุณป้าคนหนึ่งแล้วเขาให้มาหนึ่งลูก แต่ก็ไม่มีอะไรน่าสงสัยนะ”

 

“แล้วได้กินรึเปล่าครับ?”

 

ฮิมุโระพยักหน้ารับ ฟุริฮาตะที่กำลังจินตนาการอย่างลึกซึ้งหาสาเหตุที่ทำให้คนตรงหน้ากลายเป็นอย่างปัจจุบันอิซึกิก็โพล่งขึ้นมา

 

“เหมือนกับสโนว์ไวท์เลยนะ”

 

“ห้ะ??”

 

“ถึงจะช้าไปหน่อยไม่เหมือนนิทานแต่หลังจากกินแอปเปิ้ลไปก็กลายเป็นผู้หญิงนี่นา เหมือนสโนว์ไวท์ที่กินแอปเปิ้ลไปก็หลับเลยนะ” เจ้าตัวตอบให้คนฟังที่เหลือเข้าใจ

 

“ไม่ตลกเลยนะอิซึกิ” ฮิวงะมองคนชอบเล่นมุกฝืดอย่างซีเรียส

 

ออกความเห็นเฉยๆก็โดนดุซะแล้ว น่าสงสารชะมัด

 

“แล้วฮิมุโระคุงมีของใช้จำเป็นรึยัง?”

 

“เอ๋?”

 

ฮิมุโระมองหน้าริโกะอย่างไม่เข้าใจ เห็นอย่างนั้นจะให้พูดต่อหน้าลูกทีมก็ใช่เรื่องโค้ชสาวแล้วก้มลงไปกระซิบที่ข้างหู

 

“อย่างชุดชั้นในน่ะ ใส่ของผู้ชายไม่ได้หรอกนะรู้ไหม”

 

“ขะ ของแบบนั้นไม่มีหรอกครับ!!” ฮิมุโระตอบกลับเสียงดังหน้าแดงแปร๊ดยิ่งกว่าตอนร้องไห้แถมยังยกมือปัดอย่างทำอะไรไม่ถูกทำเอาหนุ่มๆที่เหลือมองด้วยความสงสัย

 

“ไม่ได้นะ ยังไงก็ต้องซื้อ ..เดี๋ยวนะ”

 

“ว๊าย!!” ฮิมุโระร้องออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ก็ริโกะสอดมือเข้าใต้รักแร้อีกฝ่ายกระทันหันนี่นา!

 

“คุโรโกะติดต่อผู้จัดการโทโอให้หน่อยสิ แล้วก็พวกนายจะหน้าแดงทำไมล่ะห้ะ!! ไปวิ่งสักสามรอบเลยไป!

 

“เดี๋ยวสิ ไหงมาลงที่พวกเราล่ะ!” กัปตันเซย์รินโวยขึ้นมาทั้งๆที่ยังหน้าแดงอยู่หน่อยๆ ก็แหม.. เมื่อกี้โค้ชสาวทำอะไรลืมพวกเขาไปเลยนี่นา

 

“หรือจะเอาห้ารอบ?”

 

“สามรอบสินะ เอาล่ะไปวิ่งกันให้เสร็จเถอะ!

 

ในขณะที่สมาชิกเซย์รินวิ่งอยู่นั้น ฮิมุโระที่มองภาพตรงหน้าก็อมยิ้มเล็กน้อย เลือกที่จะมาขอความช่วยเหลือจากเซย์รินดูท่าจะคิดไม่ผิด

 

 

อา.. อัตสึชิจะยอมซ้อมดีๆไหมนะ?

 

 

To be continue

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Comment

Comment:

Tweet